تاريخچه فال
هر چند اتفاق نظر در مورد زادگاه اصلی فال و جادو وجود ندارد اما تاریخچه فال به مردم منشعب از اقوام آریایی باز میگردد. برخی محققین و کارشناسان زبانشناسی هم ریشه عبارت«مجیک» یا همان جادو را عبارت«مغ» میدانند. به هر ترتیب آنچه مسلم است تاریخ جادوگری و فالگیری به شرق باز میگردد. از دورههای پیشین جادو به صورت علومی تنظیم شده مانند اسطرلاب و نجوم (آسترولوژی که غیر از آسترنومی به معنای ستارهشناسی است)، علم اعداد(Numerologie) علم حروف و نقاط، علم اسماء، جفر، رمل، سیمیا، حساب جمل، کفبینی (Chyromanice) و چهرهشناسی (فیزیونومی)، تفال، تطیر، تعبیر خواب و علم طلسمات و … در واقع علم محسوب میشدند. به کار بردن اوراد و اذکار، ترسیم اشکال و تصاویرغریب، به کار گیری ادویههای مختلف و اشیاء گوناگون، دست زدن به نیایشها و رقصها، توسل به بانگهای مختلف انسانها و یا افزارها و… هم وسایل کار جادوگران و فالگیران به شمار میرفتند.
کاهنان مصری و بابلی، مغان ایرانی، شمنان مغولی، مرغزان تبت، جوکان هندی، جادوگران سرخ پوست و سیاه پوست و… و امروزه طرفداران سپریتیسم و علوم ازوتریک که سعی دارند جادوگری را با رنگ و لعابی علمی احیا کنند. همگی منجیان خرافات هستند که سرتاسر دنیا را پوشش دادند و میدهند.
همگی در یک نکته مشترک هستند که جهان نمود که ما آن را طبیعت مینامیم، تحت تاثیر جهان بود یا باطن است. و انسانهای عادی میتوانند با طی مراحلی خاص که در فرقههای مختلف نوع آن هم متفاوت است با آن جهانهای برتر ارتباط برقرار کنند. و علم فرد جادوگر یا فالگیر در واقع همین برقراری ارتباط است.
تاریخچه فال درایران
در ایران و در عصر مادها و هخامنشیها تا ساسانیان علوم مانند ستارهشناسی بابلی و هندی رواج داشت. در اوایل قرن سوم میلادی جادوی هرمسی (منسوب به خدای بزرگی در مصر باستان به نام «سه باروالا») این علوم از 24 رساله در زمینههای مختلف گرفته شده بود. اگر چه این علوم یکسره با خرافات آمیخته نبودند، اما نشانههایی از خرافاتزدگی در آنها دیده میشد.
فال هندی
