خورشيد، در آفاق مغرب بود و، جنگل را
– تا دور دست كوه – در درياي آتش شعله ور مي كرد
اينجا و آنجا، مرغكي تنها
رها در باد
بر آب نيلي دريا گذر مي كرد !
دريا گرسنه، تشنه، اما سر به سر آرام
در انتظار طعمه اي، گستره پنهان دام
خود با هزاران چشم بر ساحل نظر مي كرد !
در لحظه خاموشي خورشيد
دامش بر اندامي فرو پيچيد !
پا در كمند مرگ
گاهي سر از غرقاب بر مي كرد
با ناله هائي، – در شكنج هول و وحشت گم
شايد خدا را، يا « سبكباران ساحل » را
خبر مي كرد
شب مي رسيد از راه
– غمگين، بي ستاره، بي صفا، بي ماه !
مي ديد دريا را كه آوازي نشاط انگيز مي خواند !
صيدي به دام افكنده !
خوش مي رقصيد و گيسو مي افشاند !
تا با كدامين خون تازه، تشنگي را بنشاند !
در پهنه ساحل
چشمي بر امواج پريشان دوخته
– لبريز از خونابه غم – كام دريا را
با قطره هاي بي امان اشك، تر مي كرد !
جاني ز حيرت سوخته، شب را و شب هاي پياپي را
سحر مي كرد … !
آه، اي فرو افتاده در دام تباني هاي پنهاني !
اي مانده در ژرفاي اين درياي طوفان زاي ظلماني !
اي از نفس افتاده – چون من –
در تلاطم هاي شب هاي پريشاني !
ايكاش، در يك تن، از ين بس ناخلف فرزند،
فرياد خاموشت اثر مي كرد
